Transparantie?

Het nieuwe vergunningenbeleid (dat nog in de pijplijn zit) wil procedures vereenvoudigen voor de aanvrager. Prima, want het is best ingewikkeld om een omgevingsvergunning aan te vragen.

Alles lijkt te moeten plooien voor deze versoepeling. Ook de democratie zelf.

Een omgevingsvergunning is een formele toelating om iets te doen dat een impact heeft op de omgeving. Het is dan ook normaal, in een democratie, dat die omgeving daar een menig over mag hebben.

De specht in de oude boom zal weinig inbreng hebben, net zoals eekhoorn, die verderop ook wel eikeltjes zal vinden. De buurman die zijn woonomgeving drastisch ziet veranderen wordt weggezet als een melancholisch individu.

Maar wat met drinkwater, schone lucht om te ademen, mentaal welzijn, gezonde voeding? Dat is ook omgeving.

Als een project negatieve invloed kan hebben op de directe omgeving moet er overwogen worden of de baten van het project de kost van de omgevingsimpact waard zijn. Dat is de filosofie achter een omgevingsvergunning. Dachten we.

De omgevingsvergunning is echter uitgegroeid tot een ingewikkeld kluwen van regeltjes. Het is te moeilijk geworden om in Vlaanderen ook maar iets te willen ondernemen, zo blijkt.

Wij hebben geen ervaring met het aanvragen van vergunningen. Los van een carport dan. Wij moeten geen studiebureau aanspreken om uit te dokteren welke effecten ons project om de omgeving zal hebben. Waar we wel ervaring mee hebben: deze aanvragen uitpluizen.

Onze vaststelling: amai, dat is ingewikkeld. Daar moet je zwaar voor gestudeerd hebben…

Nee echt, een vergunningsaanvraag is iets complex. Wij zien alleen het resultaat, en kunnen ons amper voorstellen wat een werk eraan vooraf is gegaan. Een welgemeende chapeau voor wie zich zelf waagt aan zo’n huzarenstuk.

Dat moet eenvoudiger kunnen.

Maar we willen ook even een concreet voorbeeld aanhalen van hoe het voor de burger ook erg moeilijk gemaakt wordt.

De burger die gewoon even wil kijken wat een groot bedrijf van plan is op dat leegstaand terrein.

De burger die eigenlijk alleen maar nieuwsgierig is. Zonder de intentie om te procederen.

We bogen ons onlangs over de aanvraag van een viskwekerij in Kinrooi.

Het was een tweede openbaar onderzoek. De eerste versie had volgens de adviesinstanties teveel onduidelijkheden. Dat moest dus aangepast worden.

Welke onduidelijkheden? Bijvoorbeeld hoeveel water er in de vistanks zit. Of en hoe dit water gerecycleerd zou worden. Waarom er dagelijks een miljoen liter grondwater nodig is. En wat er gebeurt met de waterloop waarin het afvalwater geloosd zou worden. En is het water van de naastgelegen grindplas niet bruikbaar?

Redelijk logische vragen, toch?

De aanvrager had vijf projectversies en een stapel negatieve adviezen en bijkomende vragen nodig om hierop een antwoord te bieden.

Deze antwoorden stonden her en der verspreid in de structuren van het omgevingsloket.

Kon dat niet eenvoudiger? Voor de burger, die gewoon probeert te vatten wat een miljoen liter water per dag eigenlijk betekent …

Mag ik gewoon even weten wat er op dat terrein gaat gebeuren?

En mag ik even vragen of mijn drinkwater nog wel gezond is?

Mag ik me zorgen maken over mijn omgeving?